Redaktor Ewa Hoffmann- Skibińska poleca książki

Anna Kasiuk

„Taksówkarz”

BookEnd

Kraków 2023

Mariusz ma 49 lat. Jest warszawskim taksówkarzem, byłym policjantem. Ma na swoim koncie nieprzepracowaną tragedię rodzinną. Travis Bickle też jeździ taryfą, ale ma lat 26, traumę po wojnie w Wietnamie, a yellow cab prowadzi ulicami nowojorskiego Bronxu. Drugiego z nich wykreował Martin Scorsese, pierwszego Anna Kasiuk. Łączą ich dwa tematy – pragną porządku, więc prowadzą swoistą krucjatę przeciwko nieprawości i obaj pomagają dziewczynom z ulicy. Ale Mariusz to nie Robert de Niro, a Malwina nie gra jak nastoletnia Jodie Foster. No i nasz warszawski taksiarz nie wymierza samozwańczo sprawiedliwości (no, może trochę), tylko poddaje terapii swoich klientów, wiele się przy tym ucząc i nawiązując przyjaźnie. A jednak: czy pomyśleliście kiedykolwiek, że tylne fotele taksówki są jak kanapa u psychoanalityka? Może pasażerowie powinni płacić tyle, ile wskazuje taksometr plus ekstra za wysłuchanie i poradę? „You talkin’ to me?” – zapyta czytelnik.

Anna Kasiuk, tak jak Paul Schrader, scenarzysta „Taksówkarza” z 1976, jest mistrzem w budowaniu portretów psychologicznych i kreowaniu intensywnej atmosfery. I nie jest to stwierdzenie na wyrost.

Bohater Anny Kasiuk żyje, żeby rozmawiać; rozmawia, żeby żyć.

A życie to film, nieprawdaż?

Milena Ziemba

Nie mam czasu na raka! Jestem zajęta życiem

Pan Wydawca

Gdańsk 2025

Autorka zwraca się do czytelnika: „To ja, Milena, pseudonim Kora. Jestem czterdziestodziewięcioletnią kobietą od dwóch lat wolną od fikcyjnych relacji, wymuszonych uśmiechów i spotkań. Metodą małych kroków doszłam na sam szczyt wbrew i na przekór wielu osobom. Opisując w prosty sposób ostatnie trzynaście lat mojego życia, pragnę przekazać, że kobieta potrafi wrócić do samej siebie. Chcę, abyśmy my, kobiety, pamiętały tylko o jednym: aby dawać sobie szansę. Najtrudniejsze decyzje prowadzą do najlepszych rozwiązań. Na co dzień towarzyszą Ci lęk i samotność? Zmagasz się z chorobą nowotworową i nie wiesz, jak sobie poradzić? Straciłaś już nadzieję? Brakuje Ci wiary w siebie? Wiedz, że nie jesteś sama! Miliony kobiet znalazły się w podobnej sytuacji. Jedną z nich jestem ja, Milena Ziemba, autorka tej książki. Jestem znana jako Kora i doskonale wiem, co to przez lata pielęgnowany lęk, samotność i choroba nowotworowa. Metodą małych kroków stawianych codziennie doszłam do punktu, w którym mogę śmiało napisać: JESTEM SZCZĘŚLIWA. Udowadniam, że my, kobiety, mamy niesamowity potencjał i zdolność do wprowadzania do swojego życia pozytywnych zmian. Przeczytaj tę historię i obudź w sobie SIEBIE! Ty też możesz być szczęśliwa”.

Małgorzata Ewa Kachel

„#ZdziryzFejsa”

Wydawnictwo J.E.B

Wałbrzych 2025

„#ZDZIRYZFEJSA” – POWIEŚĆ, KTÓRA WALI PROSTO MIĘDZY OCZY.

Witamy w lśniącym, brokatowym piekle marek osobistych budowanych na Facebooku. W świecie, w którym mentorki sprzedają marzenia na kredyt, a status mierzy się leasingiem na Mercedesa. W uniwersum kobiecych klubików, gdzie wsparcie to iluzja, a prawdziwą walutą jest lajk. Narratorka – cyniczna, ironiczna, boleśnie świadoma Zdzira – jest naszym przewodnikiem po tym cyrku. „#ZdziryzFejsa” to satyryczny thriller psychologiczny i bezlitosny reportaż z frontu wojny o fejm. To literatura, która zrywa maski i pokazuje, co jest pod spodem: strach, długi i rozpaczliwa pogoń za iluzją. Po lekturze tej książki, każdy post ,,kobiety sukcesu” na Facebooku będzie wyglądał zupełnie inaczej.

Mariola Oporska-Piepke (samowydawca)

„Dom ciem”

Żydowo 2025

Dwudziestoletnia Ula, świeżo upieczona absolwentka szkoły pielęgniarskiej, zakochana w zawodzie i przepełniona ideałami, by pozostać blisko rodziców i móc ich wspierać po tragedii rodzinnej, znajduje zatrudnienie w domu opieki blisko domu. Niewinny umysł z trudem przeżywa zderzenie z brutalną rzeczywistością – to placówka o profilu psychiatrycznym. W ciągu trzydziestu sześciu lat Ula poznaje kolejne kręgi piekła, bo choć to nie „Boska komedia” Dantego, to równie dobrze nad wejściem głównym zakładu mógłby widnieć napis: „Przeze mnie droga w miasto utrapienia, przeze mnie droga w wiekuiste męki”. Ula początkowo czuje się osaczona przez pensjonariuszy i widzi w nich szare ćmy, które bezrozumnie lecą do światła, by w nim zginąć. Z czasem wśród mieszkańców dostrzega kolorowe motyle, indywidualności żyjące we własnym wyimaginowanym świecie.

Mariola Oporska-Piepke w „Domu ciem” opisuje codzienność lat 80./90. XX w. i realia pracy personelu medycznego w państwowym ośrodku opieki nad ludźmi samotnymi, schorowanymi i upośledzonymi umysłowo. Jej bohaterka nie popada jednak w rutynę. Wręcz przeciwnie: każdy kolejny rok pracy otwiera w niej nowe pokłady wrażliwości i zrozumienia dla podopiecznych.

„Dom ciem” to historia o tym, jak oddając siebie, pozostać sobą.

Agnieszka Oknińska

Berlin. Obce, swoje, niczyje

Wydawnictwo Ostre Pióro

Szczecin 2026

Ta powieść mogłaby nosić tytuł „Kobieta (lub kobiety) w Berlinie”, ale taka treść już istnieje. To powstały w 2008 film mówiący o tym, co trzeba poświęcić, aby, gdy się jest Niemką, przetrwać po zakończeniu wojny. Kolejna myśl to piosenka Big Cyca „Berlin Zachodni” i jej obraz miasta pełnego kontrastów, emigracyjnego napięcia oraz zderzających się kultur. Ale to też nie ten kierunek.

Książka Agnieszki Oknińskiej dzieje się współcześnie i opowiada o przyjaźni trzech emigrantek mieszkających w stolicy Niemiec. Anna jest Polką, Melek Turczynką, a Nasira Syryjką. Różnią je narody, z których pochodzą, kultura i religia, ale łączy bycie kobietą, a przecież ta płeć w każdym miejscu na świecie ma trudniej, nawet we własnej ojczyźnie. Istnieje jeszcze jeden wspólny wątek – namiętności, którym ulegają bohaterki, a te z kolei niosą za sobą komplikacje. „Berlin. Obce, swoje, niczyje” dzieje się również w Częstochowie, ale to niewiele zmienia, bo także w Polsce siła kobiecej przyjaźni i potrzeba walki o swoje prawa pozwala przenosić góry.

Ale dlaczego akurat Berlin? Po zjednoczeniu Niemiec w stolicy podzielonej od wojny na część wschodnią i zachodnią posadzono kilka tysięcy drzewek japońskiej wiśni. Różowe alejki ciągnące się wzdłuż Muru Berlińskiego to nie tylko zwiastun wiosny, ale też symbol pokoju, zgody i nowego początku.

I ten właśnie nowy początek to historia Anny, Melek i Nasiry w „Berlin. Obce, swoje, niczyje” Agnieszki Oknińskiej.